Hér má finna einhverjar útskýringar og upplýsingar um stríðsvopn 19. aldar. Mörg þeirra nefnir Bierce í skrifum sínum en vegna hernaðarleysis Íslendinga síðustu aldir skortir íslenskuna mjög oft orð yfir þau. Samantektina má hafa til hliðsjónar við lestur textanna á ensku.
Grapeshots – hrúga af járnkúlum er fyrrum voru notaðar sem fallbyssukúlur.
Shell – skothylki.
Canister shot – skothylki í fallbyssu fyllt af höglum eða málmögnum.
Howitzer-sprengjuvarpa er stutt fallbyssa sem sendir sprengikúlur í háum boga.
Árið 1860 hannaði Christopher Spencer fjölskotariffil (e. Spencer repeating rifle) sem gerði hermönnum kleift að hleypa af 14-20 skotum á mínútu að meðaltali, eða um tvöfalt fleiri en forveri hans, og gjörsamlega tætti upp herfylkingarnar sem fyrir þeim urðu.
Sama ár hannaði Robert Parker Parrott hina ægilegu Parrott-fallbyssu (e. Parrott-gun eða Parrott-rifle) sem lýst hefur verið sem „ruthlessly efficient“ eða skilvirk á vægðarlausan hátt. Þetta voru framhlaðnar fallbyssur úr pottjárni (steypujárni) sem styrktar voru með smíðajárnshringjum og gátu skotið skothylkjum (e. shell), flísasprengjum (e. shrapnel shell), málmflísahylkjum (e. canister shot) sem og hefðbundum fallbyssukúlum. Bæði Sambandsherinn og Suðurríkjaherinn notuðu 10- og 20-punda útgáfur fallbyssunnar, en stærri útgáfur voru líka framleiddar.